Youropia Flag


10 Δεκεμβρίου 2010
Ειδήσεις
Μία συνέντευξη με το σκηνοθέτη της ταινίας «37 ΜΝΗΜΕΣ» Άγγελο Σπάρταλη.
Ανταπόκριση απο το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2010

Η νέα σας ταινία που θα παρουσιαστεί στο φετινό Φεστιβάλ έχει ως θεματική τις «μνήμες», με αφορμή ένα σοβαρό ατύχημα  ενός διάσημου ηθοποιού με τη μηχανή του. Πως και εμπνευστήκατε αυτή τη θεματική;
Όλες μου οι ταινίες είναι σαν κολάζ, μοιάζουν περισσότερο με συλλογές ταινιών μικρού μήκους. Η αφήγηση 37 ανεξάρτητων περιστατικών της ζωής ενός ανθρώπου με βοηθάει να υποστηρίξω αυτή μου την ιδιοτροπία, έρχεται να ενώσει τα θραύσματα σε σύνολο.


Σε ότι αφορά δημιουργία και  τα γυρίσματα της ταινίας τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε; Πώς πήγαμε δηλαδή από budget  και συνεργασίες;
Η ταινία γυρίστηκε αποκλειστικά από εθελοντές, χρήματα δεν διακινήθηκαν σε κανένα στάδιο της παραγωγής της. Έτσι όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχαν και σοβαρά προβλήματα!


Στο σημείωμα σας για τη συγκεκριμένη ταινία αναφέρετε αυτολεξεί για τις μνήμες σας «Η μνήμη μου είναι μία τράπουλα που την ανακατεύω όπως με βολεύει.[…] Όπως και να ‘χει, οι συνδυασμοί είναι τόσοι πολλοί, αμέτρητοι, που ένας τουλάχιστον από αυτούς μου χαρίζει την ευτυχία και τη γαλήνη που τόσο επιδιώκω. Έχω σκηνοθετήσει τη μνήμη μου. Δεν έζησα.» Τι εννοείτε με αυτές σας τις ρήσεις; Προτιμάτε να μη ζείτε αλλά να θυμάστε;
Όταν περπατάμε, όταν μιλάμε, όταν τρώμε, όταν ερωτευόμαστε σκηνοθετούμε τον εαυτό μας. Σκεφτείτε πως απευθύνει κάποιος το λόγο του στον περιπτερά της γειτονιάς του, όταν αγοράζει τη σοκολάτα του και πως κάνει το ίδιο πράγμα με την μητέρα του, όταν της ζητά λεφτά ή με το παιδί του, όταν του διαβάζει ένα παραμύθι. Και στις τρεις περιπτώσεις μιλάει διαφορετικά, που αποδεικνύει ότι και στις τρεις περιπτώσεις σκηνοθετεί τον εαυτό του. Είμαι βέβαιος, ότι αυτό συμβαίνει και με τις μνήμες μας, ότι δηλαδή θυμόμαστε ότι θέλουμε και όπως το θέλουμε. Είναι επομένως αμφίβολο αν έχουμε ζήσει αυτά που θυμόμαστε και γενικά αμφίβολο αν ζήσαμε ποτέ!


Η παρουσία σας  στο φεστιβάλ κινηματογράφου αλλά και ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης είναι συνεχής τα τελευταία χρόνια. Δεν κουράζεστε από αυτό το συνεχόμενο των συμμετοχών και πως το αντιμετωπίζετε αυτό;
Κάνω μία μεγάλου μήκους ταινία το χρόνο εδώ και 6 χρόνια και φυσικά την παρουσιάζω στο φεστιβάλ. Αυτό έχει ένα στοιχείο ψυχαναγκασμού, το παραδέχομαι. Όμως, όχι μόνο δε με κουράζει αλλά αντίθετα με ανακουφίζει. Νομίζω ότι πια μπορώ να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου “ημερολόγιο” του πρόσφατου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης!


Φέτος,έπειτα από τρία χρόνια επιτυχημένης κατά πολλούς ύπαρξης του τμήματος “DIGITAL WAVE”, στο οποίο  ήσασταν από τους ένθερμους υποστηρικτές του, αυτό καταργήθηκε. Έτσι αναγκάζεστε να συμμετάσχετε με την ταινία σας στο τμήμα των ελληνικών ταινιών. Πως αισθάνεστε γι΄ αυτό και τι έχετε να σχολιάσετε γι’ αυτήν την απόφαση του φεστιβάλ;
Η παρουσίαση των ελληνικών ταινιών σε ένα ενιαίο τμήμα, ανεξάρτητα από την τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία τους, ήταν απαραίτητη. Το φεστιβάλ άργησε πάρα πολύ να το καταλάβει αλλά το αντιλήφθηκε τελικά. Εγώ και οι συνεργάτες μου είμαστε πολύ χαρούμενοι γι’ αυτή την εξέλιξη.


Επιμένετε να χρησιμοποιείτε στοιχεία animation και σε αυτήν την ταινία σας. Η επιλογή σας αυτή έχει δεχθεί κατά καιρούς διαφόρων ειδών κριτικές. Για ποιο λόγο το κάνετε αυτό; Τι έχετε να πείτε στους επικριτές αυτής σας της επιλογής σας;
Είμαι ζωγράφος, όχι σκηνοθέτης. Έτσι μοιραία έχω με το animation μία καλύτερη σχέση. Δε νομίζω ότι έχω επικριτές, γιατί απλά κανείς δεν ασχολείται με το έργο μου,(γέλια..) αλλά  αν  υποθέσουμε ότι έχω, τους λέω να σταματήσουν να επικρίνουν τις ταινίες των άλλων και να κάνουν μία δικιά τους ταινία, από τη στιγμή που εκφέρουν  άποψη!


Είμαστε σε μια εποχή κρίσης στην  οικονομία, στην πολιτική και σε πολλούς τομείς. Ποια η ματιά ενός Κρητικού καλλιτέχνη σε αυτό που ζούμε; Αγγίζει και τον πολιτισμό κι αν ναι σε ποιο σημείο;
Η κρίση είναι ηθική, αυτό είναι ίσως αλήθεια, αλλά εμένα μ' αρέσει που είμαστε έτσι. Η γελοία ψευδο-ευημερία των προηγούμενων χρόνων είναι εκείνη που συμπίεσε τον πολιτισμό. Σήμερα νομίζω ότι ο πολιτισμός έχει χώρο, απλώνεται. Το γεγονός ότι κατάγομαι από την Κρήτη δεν αλλάζει κάτι. Δηλαδή αν ήμουν από άλλο μέρος  θα είχα άλλη γνώμη;


Ποιο είναι το μήνυμα που θα θέλατε να δώσετε με την παρουσία σας στο φεστιβάλ;
Ότι υπάρχουν τρελοί.



Περισσότερες πληροφορίες για το σκηνοθέτη Άγγελο Σπάρταλη και την ταινία «37  ΜΝΗΜΕΣ» στην ιστοσελίδα www.spartalis.gr
ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
στο 51o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010, 22:30, cine Τόνια Μαρκετάκη
Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2010, 14:30, cine Τόνια Μαρκετάκη