Youropia Flag


13 Οκτωβρίου 2011
Ειδήσεις
Τσιμεντένια μου Θεσσαλονίκη
Μια wanna be μητρόπολη των Βαλκανίων που αναζητά απεγνωσμένα να αναπνεύσει πίσω από τα αρχιτεκτονικά σχέδια...

Η Έλενα Φώτου είδε, άκουσε, ρώτησε, απηύδησε και μεταφέρει...
 
 
Χθες το απόγευμα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση-συζήτηση «Πόλη και Παραλία» με την παρουσία πολιτών για να συζητηθεί η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου της πόλης.
 
 

 
 
Η συζήτηση αφορούσε την ανάπλαση που πραγματοποιείται στο τμήμα μεταξύ των ομίλων θαλάσσιων αθλημάτων και του Βασιλικού Θεάτρου και είχε προγραμματιστεί να μιλήσουν ο Πρόδρομος Νικηφορίδης (αρχιτέκτων και μελετητής του έργου), ο Ιορδάνης Στυλίδης (επίκουρος καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο Πολυτεχνείο του Βόλου), ο Γιώργος Μπλιώνης (Dr Βιολογίας/Οικολογίας) και ο Κωνσταντίνος Ζέρβας (Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος και Ελεύθερων Χώρων), ενώ την συζήτηση συντόνιζε ο Ιωάννης Παπαπανάγος ( Καθηγητής Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού).

 
Η αίθουσα είχε ελάχιστη προσέλευση από τους πολίτες της Θεσσαλονίκης και αυτό προφανώς οφείλεται στην ελλιπή ενημέρωση που υπήρξε για το γεγονός. Η εκδήλωση ξεκίνησε με μισή ώρα καθυστέρηση καθώς ο κ. Νικηφορίδης έδινε συνέντευξη τύπου στο TV100 έξω από την αίθουσα. Παρόλα αυτά, ήταν και ο πρώτος που ξεκίνησε την κουβέντα αναλύοντάς μας όλους τους κήπους που περιλαμβάνονται στην ανάπλαση και θα αποτελούν την μελλοντική Νέα παραλία της Θεσσαλονίκης.
 
 
Ο κ. Νικηφορίδης έκανε μια εκτενή παρουσίαση με εικόνες όπου έδειχνε τα σημεία της παραλίας που αποφασίστηκε να αλλάξουν και παρουσίασε το ίδιο εκτενώς κάθε έναν από του κήπους της παραλίας που πρόκειται να είναι οκτώ : κήπος Ρόδων, κήπος Αλεξάνδρου, κήπος Απογευματινού ήλιου, κήπος Άμμου, κήπος Ίσκιου, κήπος Εποχών, κήπος Οδυσσέα Φωκά, κήπος Μεσογείου και κήπος Γλυπτών. Αυτά που τόνισε κυρίως στην ομιλία του ήταν οι λόγοι για τους οποίους συγκεκριμένα τμήματα στους κήπους πρόκειται να αλλάξουν και να αναπλαστούν. 

 
Στόχος του η ενδυνάμωση της σχέσης της περιοχής της θάλασσας με το πλακόστρωτο, ο εμπλουτισμός της παραλίας με νέο και σύγχρονο εξοπλισμό και σχεδιασμό, σχεδιασμός αδιαμόρφωτων χώρων, ενίσχυση άρρηκτης σχέσης του πολίτη με το λιμάνι και την παραλία. Ο ίδιος δήλωσε πως είχε αρκετές αμφιβολίες για το έργο και πως: «Μακάρι το έργο να γίνει σωστά και εγώ θα είμαι ο πρώτος που θα ζητήσω συγγνώμη από την ανάδοχο εταιρεία για τις αμφιβολίες μου».

 

 
 
Την κουβέντα συνέχισε ο κ.Στυλίδης που έκανε μια παρουσίαση με τίτλο «Ιδέες και στοχασμοί για την αρχιτεκτονική πράξη», τονίζοντας το κρίσιμο του ζητήματος της ανάπλασης, δηλαδή το να υπάρχουν σημεία στα οποία θα «εκπαιδευτούμε» σαν πολίτες να κοιτάμε κυρίως τον ορίζοντα. 
 
 
Αυτός που έκανε εισαγωγή και ανάλυση των μειζόνων προβλημάτων του έργου της ανάπλασης ήταν ο κ. Μπλιώνης :
 
 
Πολύ τσιμέντο και ακόμα μεγαλύτερη αύξηση του με την νέα ανάπλαση με αποτέλεσμα το τσιμέντο να είναι παραπάνω από το πράσινο. Το έργο που εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ με επιβάρυνση του Δήμου στα 8.000.000 εκατ. ευρώ και προϋπολογισμό από ευρωπαϊκά κονδύλια που φτάνουν τα 43.200.000 εκατ. ευρώ , μόλις τα 2 εκατ. προορίζονται για εργασίες και έργα πρασίνου, τα υπόλοιπα αποσκοπούν όπως φαίνεται σε μη αναγκαίες και περιττές εργασίες που θα έχουν επιπτώσεις στην πόλη.
 
 
Λίγα δέντρα, κοπή 72 δέντρων (30-40 ετών)που με κατάλληλη συντήρηση θα μπορούσαν να είχαν διατηρηθεί, αποψίλωση όλων των καλλωπιστικών θάμνων, ισοπέδωση ήδη υπαρχόντων μορφών ζωής, ακατάλληλη επιλογή ειδών, φυτεύσεις σε τετραγωνισμένες αποστάσεις.
 
 
Ανάγκη ύπαρξης σεβασμού σε προϋπάρχοντα φυσικά στοιχεία, πολιτιστική συνένωση και ενιαία οικολογική συνείδηση.
 
 

 
 
Μετά και την μικρή τοποθέτηση του κ. Ζέρβα ξεκίνησαν οι ερωτήσεις των πολιτών ,οι οποίες όμως έγιναν με σουρεαλιστικό τρόπο. Αντί οι πολίτες να ρωτάνε ένας- ένας ερωτήσεις και οι ερωτηθέντες να απαντούν εκείνη την στιγμή για να μην δημιουργηθεί χάος, έγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι πολίτες ρωτούσαν όλοι μαζί, με τον κ. Παπαπανάγο μάλιστα να τους πιέζει συνεχώς να συντομεύουν γιατί «δεν προλαβαίνουμε, λίγο γρήγορα!» και τους ερωτηθέντες να απαντούν μετά την ολοκλήρωση των ερωτήσεων. Μα καλά, για ποιόν έγινε τελικά η συζήτηση;

 
Δεν φτάνει που η συζήτηση έγινε μετά την έναρξη των έργων χωρίς να ερωτηθεί κανένας πολίτης της πόλης και πραγματοποιήθηκε εκ των υστέρων για να εκφράσουν τον λόγο τους οι πολίτες, κάτι τέτοιο προφανώς και δεν έγινε αφού πιέζονταν συνεχώς να ολοκληρώσουν τον λόγο τους.
 
 
Οι ερωτήσεις πάντως που ακούστηκαν αφορούσαν την ελάττωση του πρασίνου, το άδικο κόψιμο δεκάδων δέντρων που θα μπορούσαν να συντηρηθούν, την μεγάλη παρουσία τσιμέντου, τον λόγο που δεν έγινε ανοιχτή διαβούλευση για το έργο πριν ξεκινήσουν οι εργασίες, θίχτηκε το θέμα των ποδηλατών ενώ τα ζητήματα που προκάλεσαν μεγαλύτερη ένταση ήταν η κατάσταση της Δυτικής Θεσσαλονίκης και του τμήματος κάτω από το Γήπεδο του Θερμαϊκού όπου η ατμόσφαιρα είναι αποκρουστική και κανένας δεν έχει ασχοληθεί με το συγκεκριμένο κομμάτι της πόλης, καθώς και το ζήτημα του τμήματος του INTERNI (νυν  Maison Crystal) αφού ο ίδιος ο κ.Νικηφορίδης ανέφερε στην ομιλία του πως δόθηκε εντολή το συγκεκριμένο κομμάτι να μην πειραχτεί καθόλου, με τους πολίτες να σχολιάζουν πως το γεγονός αυτό αποτελεί σκάνδαλο.
 
 
Ο μόνος που μπορούμε να πούμε πως απάντησε στις ερωτήσεις που του έγιναν υπερασπίζοντας το έργο του ήταν ο κ. Νικηφορίδης, ο οποίος μάλιστα είπε «Δεν είμαι ο μόνος ‘εγκληματίας΄ σε αυτό έργο». Από την άλλη, ο κ.Ζέρβας εκτός του ότι την περισσότερη ώρα που γίνονταν οι ερωτήσεις μιλούσε στο τηλέφωνο, δεν ανέφερε τίποτα για το ζήτημα του INTERNI και απλά έθιξε το ζήτημα του πρασίνου και το θέμα της Δυτικής Θεσσαλονίκης. Στο τέλος της συζήτησης επενέβη ο πρόεδρος των Οικολόγων Πράσινων, κ. Τεγόπουλος, ζητώντας από την κ. Ζέρβα να δεσμευτεί πως οι απόψεις των πολιτών που ακούστηκαν θα ληφθούν υπόψη. 
 
 
Το συμπέρασμα δεν μπορεί να είναι άλλο εκτός από ένα: για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πως το ενδιαφέρον για την γνώμη του πολίτη πήγε περίπατο σε μια εκδήλωση που για τα μάτια του κόσμου είχε γίνει για τον ίδιο. Οι πολίτες κλήθηκαν όταν το πλοίο είχε ήδη σαλπάρει. Η πόλη της Θεσσαλονίκης, μια πόλη που έχει δυνατότητες να γίνει κάτι παραπάνω από «Μητρόπολη των Βαλκανίων», φαίνεται πως συνεχίζει να κατακερματίζεται από ανθρώπους που απλά δεν θέλουν άλλο ένα ευρωπαϊκό κονδύλιο να πάει χαμένο.
 
 

 
 
Η πόλη έχει περισσότερο ανάγκη το πράσινο και όχι «ψαγμένες» κατασκευές που ουσιαστικά σε κανέναν δεν θα αρέσουν στο τέλος (αφού κανένας άλλωστε δεν ρωτήθηκε για αυτές) και σε κανένα δεν θα χρησιμεύσουν. Η πόλη έχει ανάγκη από πάρκα που θα μας γεμίζουν οξυγόνο και θα μας φέρνουν πιο κοντά, θα μας κάνουν να νιώθουμε έστω και λίγο ελεύθεροι και όχι από γήπεδα τένις ή από ακόμα ένα χώρο πολυτελούς εστίασης, έχουμε πνιγεί από αυτά. 
 
 
Η πολίτης έχει ανάγκη να αναπνεύσει και να ζήσει σε ένα αστικό περιβάλλον που θα του επιτρέπει να οραματίζεται πιο αισιόδοξα το μέλλον. Το τσιμέντο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να το καταφέρει αυτό. Η υποκρισία του τύπου «ενδιαφέρομαι για τον πολίτη αλλα δεν βαριέσαι, δεν τον ρωτάω για τίποτα» και τον ενημερώνω εκ των υστέρων πρέπει επιτέλους να σταματήσει από τους ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως δεν θα κάθονται για πολύ καιρό ακόμα στις καρέκλες που έχουν αναπαυθεί.