Youropia Flag


05 Δεκεμβρίου 2011
Ειδήσεις
Ο Πάνος Μανάφης και η «Μηλιά» του
"Δαγκώστε μήλα και το δείλι είναι εκεί και μας χωρά όλους στην αγκαλιά του...."

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Ι. Παπαπρίλης - Πανάτσας

 

 

Κοιτάχτε. Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσω αντικειμενικά για έναν καλό φίλο. Εξαιρετικά. Κι έτσι, για να την γλιτώσω, του ζήτησα συνέντευξη. Ο Πάνος Μανάφης, ή καλύτερα, ο Πάνος, ο φίλος μου, βρίσκεται πια στα βιβλιοπωλεία, με τ’ όνομά του, τυπωμένο πάνω στη «Μηλιά». Σε μια ιστορία αγάπης…

 

Ξανακοιτάχτε. Στη θέση σας, θα την έβαζα πρώτα στο κομοδίνο, και μετά στο ράφι της βιβλιοθήκης του γραφείου. Ίσως, να την έδινα και σε αγαπημένα πρόσωπα. Ίσως…


Πάνο, σώσε με.

 

 

 

 (Στην φωτογραφία ο Πάνος Μανάφης και δεξιά ο Θανάσης Τριαρίδης)

 

 

 

Ελλάδα στο τέλος του 2011. Ελλάδα στο τέλος της πρότερης ζωής της. Νέοι στους δρόμους, οπλισμένοι είτε με μολότοφ, είτε με καλαμάκια του φραπέ της καταραμένης ανεργίας. Ποια η γνώμη σου; Ποιες οι λέξεις που ανεβαίνουν πρώτες στο μυαλό σου και το στόμα σου;

Έχω την αίσθηση πως αυτή η αδυναμία διοχέτευσης της ενέργειας των νέων, η άστοχη συσσώρευσή της, το κενό που επιφέρει στη ψυχή, η έλλειψη δημιουργικότητας, η βάρβαρη στασιμότητα, όλα αυτά, σκοτώνουν μέρα με τη μέρα την ίδια την χώρα. Πιστεύω επίσης πως το σύστημα έχει τους εγγενείς μηχανισμούς να ανα-προσαρμόζει την αστική του συνείδηση κατά το δοκούν. Φρονώ λοιπόν ως μόνη λύση την πλήρη πτώση, την αυτογνωσία, τον σπάσιμο των ορίων-δεσμών με το ''υπάρχον'', την ανα-γέννησή μας εντός μίας νέας –εκτός πλαισίων- σκέψης.

 


Τι έχει να δώσει η δημιουργία σ' αυτό το σκοτάδι; Τι οι λέξεις, τι τα μάτια που γεμίζουν κι έπειτα, επιστροφή στο... μαύρο;

Βιώνω τη δημιουργία -τη συγγραφή- ως προσπάθεια υπέρβασης ορίων, των προσωπικών ορίων. Το πώς αυτά που προηγούμενα αντιλαμβανόμουν ως υπάρχουσες καταστάσεις, για παράδειγμα τα βλέμματα, ανανοηματοδοτούνται εντός του αγώνα μου απέναντι σε αυτά που δεν αντέχω. Και τότε ίσως να ενώνομαι με τον άλλον, με τον αναγνώστη ή τον μη-αναγνώστη και εκείνος με κάποιον άλλον αναγνώστη ή με κάποιον που μπορεί και να μην έχει διαβάσει και τίποτα στη ζωή του. Η δημιουργία δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει σε αυτό το σκοτάδι - και αυτή είναι μία ακόμα πλευρά της ανθρώπινης τραγικότητας - παρά μόνο την παραπάνω ένωση. Γιατί μιλάω βέβαια για μια προσωρινή, στιγμιαία και ίσως κατακλυσμιαία υπέρβαση των ορίων και μια προσωρινή ένωση με τον άλλον. Έπειτα υπάρχει μόνο η επιστροφή, και πάλι, στις υπάρχουσες καταστάσεις.

 


Που θα μας πας στο επόμενο ταξίδι; Τι έχεις σημαδέψει στον χάρτη σου; Που βρίσκεται ο Πάνος Μανάφης;

Επειδή είναι πολλά που δεν αντέχω, έχω την αίσθηση πως το ζωτικό ταξίδι της δημιουργίας θα είναι ατέρμονο. Ελπίζω όμως όχι α-τελές. Γιατί η θνητότητα βέβαια θα με εμποδίσει να συνεχίσω να γράφω ύστερα από κάποια χρόνια, το τέλος όμως θα είναι η δική μου νίκη (;) απέναντι στο χρόνο. Ετοιμάζω αυτόν τον καιρό λοιπόν το νέο μου μυθιστόρημα.

 


Έχουν, αλήθεια, ψυχή οι "μηλιές";

Θα σου πω μονάχα πως η ηρωίδα της ιστορίας δεν έχει όνομα, γιατί είναι η μηλιά… Εκείνη η μηλιά του κήπου που ανθίζει, τεντώνει τα κλαδιά της, υγραίνει τα φύλλα της, ο κορμός της φουσκώνει από το δικό της κυκλοφοριακό, φουντώνει, ανάβει και μαραίνεται και ανθίζει ξανά για να προσφέρει τους ώριμους καρπούς της. Μια δαγκωματιά αρκεί. Είναι οι καρποί της αγάπης. Η γεύση μένει στα χείλη, ξυπνά σκοτεινά απωθημένα και αβίωτους πόθους.

 


Πόσο από τον εαυτό σου κατέθεσες στη "Μηλιά"; Στις λέξεις σου; Κράτησες μπόλικη για σένα;

Δεν κρατώ ποτέ τίποτα για εμένα. Δεν είμαι σε θέση ακόμα. Αναγκαστικά θυσιάζομαι και αποκαλύπτομαι.

 


Ξέδωσες; Ειλικρινά ξέδωσες;

Το ρήμα ξεδίνω σημαίνει περισσότερο διασκεδάζω, κάνω κάτι για να ξεχαστώ. Αλλά με την έννοια της συγγραφής - παιχνίδι με τον εαυτό σου, ναι μπορώ να πω πως κατά κάποιο τρόπο ξέδωσα.

 


Πες μου ό,τι άλλο θες. Ο,τιδήποτε.

Δαγκώστε μήλα και το δείλι είναι εκεί και μας χωρά όλους στην αγκαλιά του.

 

 



Ο Πάνος, γεννήθηκε το… μακρινό 1983. Το πρώτο του βιβλίο, «Η μηλιά, μία ιστορία αγάπης» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις δήγμα. Στόρυ; Ένα κορίτσι που βυθίζεται στον φόνο αναγνωρίζοντας έτσι τον κόσμο. Για τη συνέχεια, τα βιβλιοπωλεία, ξέρουμε που είναι…