Youropia Flag


20 Ιανουαρίου 2012
Ειδήσεις
Οι Εκμέκ στην Youropia
Είναι μπριόζοι, με μια μουσική νόστιμη, που σου τραβάει τα χείλη, να χαμογελάσεις σαν από ένστικτο… Τους καλωσορίζουμε στη μουσική μας καθημερινότητα. Κι όπως μου είπε, να το θυμάστε. «Η μουσική είναι ανάγκη»…

Ήχος, τόσο φρέσκος, που σε παρασύρει αρχικά σ’ ένα νεύμα με το κεφάλι, μετά σ’ ένα κυματισμό των ώμων, κι ύστερα… Ύστερα, μόνος σου, σαν προγραμματισμένος, προσπαθείς να μάθεις τους στίχους και να ντουμπλάρεις τον Άλκη. Κι είναι λέξεις. Λέξεις προβληματισμένες, ερωτευμένες, αισιόδοξες. 

 
Η «κουβέντα» μου με τον Άλκη Κανίδη, frontman του συγκροτήματος, ήταν διαφορετική και γλυκιά σαν τα Εκμέκ που βγάζουν για τ’ αυτιά σας. 
 
 

 
 
2012 πια, Θεσσαλονίκη, κρίση, πόλη που βράζει ή καλύτερα πόλη που νεκρώνει, ανεργία. Περιέγραψέ μου τι σκέφτεστε όταν ακούτε αυτές τις λέξεις…
 
Πολλά συμβαίνουν. Μα ακόμα δεν φαίνεται που ακριβώς θα βγάλει όλο αυτό. Στα δύσκολα φαίνεται, λέει, ο χαρακτήρας… Κι εμείς, σαν Θεσσαλονικείς, τώρα θα δείξουμε αν μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί, σοβαροί, οραματιστές. Να κοιτάξουμε μέσα μας, να επαναπροσδιοριστούμε, να βρούμε στο «απλό» το νόημα, αλλά και να διεκδικήσουμε.  

 
«Ελληνική» μουσική... Νέα και μπριόζα από τους Εκμέκ. Τι προσμένεις; Πως τσουλάει;
 
 

 
 
 
Αυτό που λαχταράμε πάντα και ευτυχώς μέχρι τώρα μας το χάρισαν απλόχερα, είναι να μπορούμε να δημιουργούμε με νόημα. Και το νόημα το δίνει πάντα η επικοινωνία. Το κοινό… Παρά το γενικότερο κλίμα μιας… μιζέριας, είμαστε πολύ ευτυχισμένοι με την πορεία των ΕΚΜΕΚ. Το κοινό έδειξε να εκτιμάει ιδιαίτερα αυτό που έχουμε να δώσουμε, άρα μπορώ να πω με ασφάλεια πως "τσουλάει" καλά!
 
 


 
Ως που φτάνουν τα όνειρά σου και των Εκμέκ; Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας το πιο γλυκό από δαύτα; 
 
Νομίζω πως το μεγάλο μας όνειρο είναι και το πιο απλό. Να φτιάχνουμε τραγούδια και δίσκους που να μας κάνουν περήφανους καλλιτεχνικά, και να μπορούμε να τους μοιραζόμαστε. Αυτό μας αρκεί για να μας κρατάει «ψηλά». Αν έρθει και κάτι παραπάνω, καλοδεχούμενο, αλλά δεν είναι αναγκαίο για να είμαστε ευτυχισμένοι…

 
Πόσα από κείνα που κοσμούν τ' αυτιά μας και φτιάχνετε είναι προσωπικές ιστορίες; Πόσα πατούν σε αναμνήσεις; Τι σας κάνει να τραγουδάτε σ' αυτούς τους καιρούς;
 
Ένα μεγάλο μέρος είναι προσωπικές ιστορίες. Το… βίωμα είναι πολύ ισχυρό για να το προσπεράσεις. Όμως κι η φαντασία έχει την ομορφιά της. Όταν πλάθεις μιαν ιστορία, ξεκινώντας από κάτι που σε άγγιξε… 
Πρέπει όμως να υπάρχει αυτό το κάτι. Μια δυνατή πρώτη στιγμή. 
 
 

 
Το αύριο; Της Ελλάδας, της ελληνικής μουσικής, το δικό σας, της νεολαίας; 
 
Είμαστε αρκετά ανήσυχοι γι' αυτό το αύριο. Δεν μπορώ να προβλέψω. Μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά το εξής: Δεν τα «φάγαμε μαζί». Το θέατρο που παίζεται κάθε μέρα στην πολιτική ζωή, έχει γίνει πια προφανές. Και νομίζω πως φωτίζεται και το παρελθόν καθαρότερα. Τώρα που τα ξέρουμε καλύτερα δεν έχουμε δικαιολογίες. Πρέπει να διεκδικήσουμε. 
 
 

 
 
Πως έχεις στο μυαλό σου το ίντερνετ; Και πως θα αντιδρούσες μπροστά σε κάποιον που σε "κατέβασε" δωρεάν και σε απολαμβάνει στο tube;
 
Προσωπικά έχει μπει στην ζωή μου εδώ και πολλά χρόνια. Και μου αρέσει… Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με το «κατέβασμα», εξάλλου τα έσοδα από πωλήσεις δίσκων είναι πλέον πενιχρά για όλους. Αν το δεις από απόσταση, δεν νομίζω πως οι εταιρείες που κλείνουν, τα ραδιόφωνα που υπολειτουργούν και το σοκ της «μουσικής βιομηχανίας» έχει επηρεάσει πραγματικά αυτή την διαδρομή. Σε όποια δεκαετία και αν ρωτούσες, πάντα θα σου ‘λεγαν : «τώρα, τα πράγματα είναι δύσκολα». 
Η μουσική είναι ανάγκη, και όποια διαδρομή κι αν ακολουθεί μέχρι να βρει τον ακροατή της, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο… Όταν έχεις κάτι σημαντικό να πεις, αυτό το κάτι θα βρει την διαδρομή του.

 
Διαλέξτε μου έναν Έλληνα καλλιτέχνη. Και πες μου γιατί αυτόν. Γιατί τον αγαπάτε, γιατί τον μισείτε, γιατί σας στιγμάτισε. 
 
Η δική μου εφηβεία στιγματίστηκε μουσικά από τον Νίκο τον Παπάζογλου. Έτυχε να είναι και φίλος του πατέρα μου, να τον γνωρίσω ως παιδί από κοντά. Είχε μια αύρα που μου έμεινε. Το «Χαράτσι» το είχα λιώσει ως έφηβος. Η φωνή του με… «έπιασε», με τη μία. Τα τραγούδια του, είχαν μιαν αμεσότητα που την λάτρεψα. Μίσος δεν νιώθω για κανέναν. Μπορώ όμως να σου πω πως αντιπαθώ ότι δεν είναι αληθινό, ότι δεν βγαίνει από καρδιά και ψυχή. Εκεί ενοχλούμαι. Στην απάτη. Σαν να πηγαίνω στη λαϊκή και να προσπαθεί κάποιος να μου πουλήσει σάπιες ντομάτες. 
 
 


 
Πες μου ό,τι άλλο θέλεις να ακουστεί. Ό,τι. 
 
Συνεχιζουμε με μεγάλη χαρά τις εμφανίσεις-πάρτυ, κάθε δεύτερη Κυριακή, στο Φλου, και στέλνουμε ανοιχτή πρόσκληση σε όλους σας! Σας ευχόμαστε ένα καλό και… σιροπιαστό 2012…