Youropia Flag


04 Μαρτίου 2011
Ειδήσεις
"Πανεπιστήμιο Κύπρου", ένα διαφορετικό επίπεδο
Επίσκεψη και ξενάγηση στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου, μέσα από τη Youropia

Κείμενο - Φωτογραφίες : Κουλίνας Κων/νος

 

 

 

Κύπρος. Στρόβολος. 2009. Ανάμεσα σε ένα παγωμένο τσίνο  και την ευλογία του να βρίσκεις θέση παρκαρίσματος παντού, μία επίσκεψη στο αντιπροσωπευτικότερο δείγμα της ανώτατης εκπαίδευσης στην Κύπρο, θεωρείται επιβεβλημένη.

Μπορώ με ευκολία να θυμηθώ τις πρώτες εντυπώσεις. Μπορώ, με ακόμη περισσότερη ευκολία, να νιώσω τα συναισθήματα που τότε είχα νιώσει.  Δέος, χαρά, ντροπή για την κατάντια της δικής μας εκπαίδευσης, αγανάκτηση,  μίσος, αγάπη. Αντιφατικά συναισθήματα. Από τη μία είχα μπροστά μου κάτι όμορφο. Από την άλλη, είχα στο μυαλό μου τα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Πλέον, μεγαλύτερος κατά δύο χρόνια, ίσως μπορέσω να περιγράψω καλύτερα από τότε, τι είδα, τι ένιωσα, τι σκέφτηκα.

Η ψυχολογία του φοιτητή, επηρεάζεται από πολλές παραμέτρους. Το παραμικρό μπορεί να ανεβάσει τη ψυχολογία στα ύψη ή να την ρίξει στα Τάρταρα.  Έτσι, η όμορφη και ήρεμη διαδρομή προς το Πανεπιστήμιο της Κύπρου, κερδίζει τον επισκέπτη και τον προϊδεάζει για τη συνέχεια.

Ο περιβάλλοντας χώρος μου θύμισε κάτι από Καθαρά Δευτέρα και εκδρομή στην εξοχή.  Το πράσινο εγκλωβίζει το μάτι σου. Οι φοίνικες που συνοδεύουν αρμονικά τον δρόμο, δίνουν μια άλλη νότα στο σκηνικό.  Τα πανεπιστημιακά κτίρια είναι σύγχρονα και καθαρά. Το παρκάρισμα δεν είναι πρόβλημα. Λεπτομέρειες; Ίσως. Όλα όμως έχουν τη σημασία τους.

 


 

 

Κάνω την πρώτη σύγκριση. Δεν άντεξα περισσότερο. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες από τα δικά μας Πανεπιστήμια. Εικόνες με αυτοκίνητα να εμποδίζουν την είσοδο, εικόνες με  αναπηρικές μπάρες που δεν διαθέτουμε και η εικόνα ενός φίλου να ψάχνει μανιωδώς να βρει κάποιον  κάδο απορριμμάτων. Επανέρχομαι στην κυπριακή πραγματικότητα. Η είσοδος για το κτίριο διαθέτει όλα τα παραπάνω. Εκτός από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα

 

 

 

Δεν μπορείς να θεωρήσεις το κτίριο, αριστούργημα.  Είναι όμορφο, απλό, καθαρό. Το μπαλκόνι έχει υπέροχη θέα στο πράσινο και ο ανελκυστήρας βοηθά όσους έχουν κινητικά προβλήματα. Σε πολλά σημεία του κτιρίου, υπάρχουν παγκάκια και τραπέζια για τους φοιτητές. Οι γλάστρες και τα φυτά, απαραίτητα. Οι πινακίδες σήμανσης και πλοήγησης, επίσης. Σίγουρα, απέναντι σε ένα Ελληνικό Πανεπιστήμιο, τούτο φαντάζει ως το 8ο θαύμα της ανθρωπότητας.

 

 

 

 

 

 

 

Βόλτα στα εργαστήρια. Αμέσως μου ήρθαν εικόνες από απαρχαιωμένους υπολογιστές, χαλασμένους εκτυπωτές και μπλεγμένα καλώδια. Προσγειώνομαι για ακόμη μια φορά στην κυπριακή πραγματικότητα. Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.  Τα εργαστήρια είναι πάντα ανοικτά για τους φοιτητές και σίγουρα θα υπάρχει κάποιος να επιβλέπει. Αρκετές φορές, αυτός ο κάποιος είναι φοιτητής και αμείβεται για τη δουλειά του.

 

 

 

 

 

Επόμενη στάση, κυλικείο. Εκεί που όλοι οι φοιτητές, έχουν περάσει τουλάχιστον το ¼ της φοιτητικής τους ζωής. Δίνω ένα κουπόνι που μοιράζεται στους Έλληνες φοιτητές, αξίας 5 ευρώ περίπου. Όλοι οι Ελλαδίτες δικαιούνται αυτό το κουπόνι και παίρνουν ένα για κάθε εργάσιμη, ακαδημαϊκή ημέρα.  Κατόπιν αγώνων και καταλήψεων, οι Έλληνες φοιτητές πέτυχαν τη διαίρεση των κουπονιών σε δύο, μικρότερης αξίας. Ο λόγος ήταν οικονομικός και πιο συγκεκριμένα τα ρέστα. Το κυλικείο δεν δίνει ρέστα αξίας 40 λεπτών και πάνω, επομένως ένας καφές το πρωί, κόστιζε στην ουσία 4 ευρώ. Πίσω στην ιστορία μας, η ευγενέστατη κοπέλα του κυλικείου, μου δίνει δυο καφέδες και διάφορα σνακς και κάθομαι να τα απολαύσω με την παρέα μου, στην άνετη πολυθρόνα.  Πάλι στριφογυρίζουν εικόνες στο μυαλό μου. Από τη δική μας καφετέρια. Εκείνη με τις άσχημες καρέκλες, την ατέλειωτη ουρά και μερικούς αγενέστατους ανθρώπους.

 

 

 

Ξανά βόλτα στον περιβάλλοντα χώρο. Ξανά νιώθω σαν μικρό παιδί. Γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ σε άριστη κατάσταση, γυμναστήριο για το οποίο θα πλήρωνα 70 ευρώ μηνιαία συνδρομή στην Ελλάδα και εστίες καθαρές και όμορφες. Αφίσες πουθενά. Αναρωτήθηκα αν υπάρχουν παρατάξεις. Υπάρχουν.  Έχουν όμως σημαντικότερα πράγματα να κάνουν και σημαντικότερα προβλήματα να τους ταλανίζουν.

 

 

 

 

 

Φτάνω στην πίσω πλευρά του οικοπέδου και βρίσκομαι φάτσα με την τεράστια, Τούρκικη σημαία που δεσπόζει στην πλαγιά. Περίεργο συναίσθημα. Δεν είναι το πιο όμορφο θέαμα του κόσμου, αλλά οι Κύπριοι έχουν μάθει να ζουν με αυτό. Δεν μου πέφτει λόγος.

 

 

 

 

 

Παίρνω τον δρόμο της επιστροφής και δεν μπορώ να σταματήσω  τις συγκρίσεις. Δεν νομίζω πως είναι δικό μου το φταίξιμο. Εγώ μια επίσκεψη έκανα. Μάλλον φταίει το γεγονός ότι δεν δήλωσα το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο στο μηχανογραφικό μου.  Καιρός να επιστρέψω στη θλιβερή, Ελληνική πραγματικότητα, αφού απολαύσω ακόμη ένα τσίνο και επισκεφτώ την Τουρκοκυπριακή πλευρά.

ΥΓ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ, στον κουμπάρο, φίλο, ξεναγό και οικοδεσπότη, Πέτσα Παναγιώτη, για τη φιλοξενία του. Τότε του είχα ευχηθεί καλό πτυχίο. Τώρα του εύχομαι καλή σταδιοδρομία.