Youropia Flag


22 Ιουνίου 2013
Ειδήσεις
34ο River Party στο Νεστόριο Καστοριάς, μέρος Α'
Η 34η ποταμίσια εορτή του καλοκαιριού. Στο Νεστόριο ντε, της Καστοριάς. Ιδού το πρώτο μέρος:

    Nικόλ Σαββάκη

  

Η αλήθεια είναι πως παρόλο που ακούω πολλή μουσική, τα μουσικά φεστιβάλ δεν είναι το στυλ μου. Είμαι περισσότερο φαν της συναυλίας και ορισμένες φορές της πίστας. Αλλά ακόμα περισσότερο δεν είμαι φαν της φύσης και των διάφορων πλασμάτων της. Όταν άκουσα λοιπόν τα παιδιά να προτείνουν εναλλακτικές διακοπές στο Νεστόριο Καστοριάς, στο φημολογούμενο River Party, δίστασα λίγο. Δίστασα αρκετά. Κακώς. Είναι μια από τις πλέον απίστευτες και ανεπανάληπτες ίσως εμπειρίες διακοπών σε συνδυασμό με μουσική. Πολλή, ατέλειωτη μουσική.
Το 34ο River Party άνοιξε τις πύλες του στις 28 Ιουλίου για τους πρώτους κατασκηνωτές ενώ η διοργάνωση ξεκινούσε στις 1 Αυγούστου και ολοκληρωνόταν στις 5. Μια μέρα πριν από την έναρξη της διοργάνωσης το warm up ανέλαβαν οι Koza Mostra!

 


1η μέρα:
    Κάτι που ξεχώρισε την πρώτη μέρα ήταν η Ανδριάννα Μπάμπαλη στο Green stage να τραγουδά «μοίρα μου έγινες» και το κοινό να την χειροκροτάει ασταμάτητα.
Στο main stage τώρα, εμφανίστηκαν  με την εξής σειρά, από τις 20:00 μέχρι και τις 02:30:

 


Περσινά Ξινά Σταφύλια
    Να την πω την αμαρτία μου, τα παιδιά δεν τα άκουσα διότι εκείνη την μέρα η βροχή μας είχε χαλάσει κάθε σχέδιο εξόρμησης στο χώρο του φεστιβάλ. Άκουσα, όμως, πολύ καλά λόγια από τους λοιπούς παρευρισκόμενους.


(Επέμβαση του "πυρήνα" της Youropia στην ομορφιά που έστησε η Νικόλ.

Τα αγόρια μας, μας κουβάλησαν πάλι στις άκρες της Ελλάδος.

Περσινά λοιπόν.) 

 


Θάνος Μικρούτσικος και Υπόγεια Ρεύματα
    Ο Θάνος μας ταξίδεψε με την συνοδεία του πιάνο σε άλλους μαγικούς τόπους και τα Υπόγεια ρεύματα σιωπούσαν καθώς το κοινό τραγουδούσε με όλη του τη δύναμη «Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά, μη λέω πολλά» και όλους τους στίχους της «ασημένιας σφήκας».

 

 


Ελευθερία Αρβανιτάκη και Μπάμπης Στόκας
    Ξεκίνησαν «δυνατά, δυνατά»,  με την Ελευθερία να παρακινεί τον κόσμο «πάρε με αγκαλιά και πάμε», ευελπιστώντας να είμαστε ικανοποιημένοι από το σημερινό θέαμα ώστε να της δώσουμε «της καληνύχτας τα φιλιά»  όσο πιο θερμά μπορούμε. Στην συνέχεια, την σκυτάλη πήρε ο Μπάμπης Στόκας που μας παρακίνησε να τραγουδήσουμε «έμεινα εδώ, να προχωρώ» και μας θύμισε πολλές παλιές αγαπημένες επιτυχίες των Πυξ Λαξ.


 

 

Θανάσης Παπακωνσταντίνου
    Ντρέπομαι που θα το πω, αλλά τον «Θανασάρα» τον απόλαυσα από τα τραπεζάκια, τον χαμό που γινόταν στο stage δεν τον έζησα. Αλλά τον άκουσα. Και αυτό ίσως ήταν αρκετό.

 


2η μέρα:
    Στο Green stage την μέρα ξεκίνησαν οι Transistor και Baildsa (Άλλη μια Youropiaνή παρένθεση, για το αγαπημένο μου συγκρότημα εν Ελλάδι, Baildsa και ξερό ψωμί.) και έδωσαν την σκυτάλη στο main stage με τους εξής καλλιτέχνες:


Κωστής Μαραβέγιας
    Ο άνθρωπος που μας έκανε να σιγοτραγουδάμε «που να βρω μια να σου μοιάζει» σε όλη τη διάρκεια του river, χορεύοντας σαν τρελοί στη «Λόλα» και κάνοντας τους άντρες του κοινού να αναρωτιούνται «πώς να χωρέσουν στο ίδιο κρεβάτι, δύο γυναίκες σε μια βραδιά». Επικός Κωστής.

 

 


Locomondo
    Loco mondo mondo loco φωνάζαμε όλοι, καθώς πετούσαμε ψηλά με το «μαγικό χαλί». Πιο δίπλα, η «Φραγκοσυριανή» χόρευε ασταμάτητα ενώ στο main stage ο κόσμος ίσως και να ήθελε να κλίνει το ουσιαστικό «το σπρώξιμο, του σπρωξίματος». Ο κακός χαμός. Ίσως η πιο κεφάτη στιγμή στη συναυλία, ίσως και στο event. «Κρυώνουμε;»

 

 


Thievery Corporation
    Αυτούς δεν μπήκα στον κόπο να τους ακούσω από την κεντρική σκηνή. Μετά το «ξύλο» στους Locomondo δεν θα άντεχα να μείνω άλλο εκεί μέσα. Γι’αυτό και άκουσα τα τραγούδια τους από τα πλάγια της σκηνής. Δεν είναι ότι με ενθουσίασαν, δεν τους ήξερα τους ανθρώπους, αλλά τους φαν τους τους είδα με ανοιχτό το στόμα. Λέει πολλά νομίζω.

 

 


Κ. Βήτα
    Το ιδανικό κλείσιμο της βραδιάς. Ο Κ. Βήτα μας ταξιδεύει με τους υπέροχους ήχους του και την μελωδική φωνή του. Το καλό είναι, ότι δεν χρειαζόταν να πας στη συναυλία για να τον απολαύσεις. Όπου και να ήσουν θα μαγευόσουν.

 


3η μέρα:
Την –για εμένα- καλύτερη μέρα του φεστιβάλ άνοιξαν ο Χρήστος Π. και οι Velvet Fire. Ακολούθησαν οι εξής:


Νατάσα Μποφίλιου
    Η γυναίκα που μας έμαθε πώς να «μετράμε» τους ανθρώπους της ζωής μας θα δυσκολευόταν ίσως να μετρήσει τον κόσμο που είχε μαζευτεί για να την ακούσει. Γιατί ήταν πολύς. Μαγευτική όπως πάντα, τραγούδησε με την μοναδική φωνή της δικές της και άλλες επιτυχίες παρασέρνοντας τον κόσμο και κάνοντας τον να σιγοτραγουδάει. Να τσιρίζει βασικά. Για μένα το πιο επικό φινάλε συναυλίας ήταν αυτό. Η Νατάσσα να τραγουδάει το εν λευκώ και εμείς από κάτω να ξεπερνάμε την φωνή της. «Και σε λυπούνται που δεν το’χεις νιώσει…»

 

 


 Nouvelle Vague
    Η παριζιάνικη μπάντα ήρθε να ταράξει τα νερά του ποταμού. Δυο εκλεκτικές παρουσίες ξεσήκωσαν το κοινό του River, με τις dance επιτυχίες τους προσκαλώντας  τους πάντες  χορέψουν.  «Dancing with myself» παραδέχονται οι τραγουδίστριες και το κοινό τις ακολουθεί.

 

 


Αλκίνοος Ιωαννίδης
    Μια παρουσία που περίμενα πως και πως. Για όσους τον είχαν ξαναδεί, χαρακτηρίστηκε ως «βαριεστημένος», με έλλειψη όρεξης. Για μένα ήταν πολύ καλός. Είπε με τον μοναδικό του τρόπο τις περισσότερες επιτυχίες του (αυτό είναι το μόνο μου παράπονο, δεν τα είπε όλα τα γνωστά) και σε κάποια φάση με ανατρίχιασε. Στο «Θα’ μαι κοντά σου» ήταν.

 

 


Σωκράτης Μάλαμας
    Όποιον κι αν ρωτήσεις θα σου πει πως ήταν η ωραιότερη παρουσία στο River. Είχα την ατυχία να μην μπορέσω να τον ακούσω καθόλου κι ας έπαιξε μέχρι τις 4. Ναι, έπαιξε μέχρι τις 4. Μεράκλωσε πολύ κόσμο. Πάρα πολύ. Φάνηκε το επόμενο πρωί. Καψούρηδες παντού.

 

 

Το δεύτερο μέρος...