Youropia Flag


02 Δεκεμβρίου 2012
Ειδήσεις
Calexico, Youropia, 30/11/2012
-“I guess we can’t smoke inside”, ρώτησε διστακτικά ο αμερικανός τουρίστας. -“Oh, no! Of course you can”, απάντησε μειδιώντας ο υπεύθυνος της εισόδου. -“Oh really?”, ξαναρώτησε ο αμερικανός, καθώς «απογειωνόταν» στην ελληνική πραγματικότητα… Welcome to Greece man, welcome to Greece!

Calexico @ Principal
 

To Principal Club Theatre, το ξέρετε φαντάζομαι όλοι. Κι αν όχι, πρέπει να το μάθετε σίγουρα. Αυτό ντε, που μας προσφέρει γεμάτες μουσικές περιπλανήσεις από το 2004. Και φέτος, που ήρθε πιο κοντά μας και στεγάστηκε στον Μύλο, το γουστάρουμε ακόμη περισσότερο. Τόσα χρόνια εμπειρία έχουν τα παιδιά. Κάτι καλό θα κάνουν. Και προχθες, τα έκαναν όλα σωστά: Εξαιρετική οργάνωση, άψογος ήχος, σωστός φωτισμός, λογικές τιμές και ευγένεια. Τη βρήκαν, θαρρώ, τη μαγική συνταγή οι αλήτες.
 
Και τους Calexico τους ξέρετε. Το συγκρότημα που δημιούργησαν δυο παλικάρια από την Αριζόνα, ο Joey Burns  και ο  John Convertino, το 1996. Το όνομα το «κλέψανε» από την ομώνυμη πόλη των U.S. και προέρχεται από τη σύντμηση των λέξεων California και New Mexico. Και ο τόπος τους μπολιάστηκε στα τραγούδια τους. Πώς να περιγράψει κανείς την όσμωση της μουσική τους; Με ταμπέλες; Country, Folk, Americana, Latin, Rock;  Όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά… 
 

 
Και τα καρντάσια ανταποκρίθηκαν για μια ακόμη φορά. Κι ας μην ήταν η πρώτη φορά που συναντούσαν τους Calexico. Κι ας ζούμε δύσκολες εποχές. Κι ας έπαιζαν οι Buena Vista Social Club, την ίδια ώρα στην πόλη. Οι Σαλονικιοί/ες φόρεσαν την καλή τους διάθεση, άπλωσαν το ωραίο τους χαμόγελο και ξαμολήθηκαν δυτικά για να ακούσουν ξένες μουσικές. Είναι ορισμένα συγκροτήματα ρε παιδί μου, που τα γουστάρουμε οι Έλληνες, ειδικά οι Βορειοελλαδίτες. Ίσως φταίνε τα πνευστά. Ίσως το ακορντεόν. Η βαλκανική μας κληρονομιά;  Τι να πω; 
 
Τη συναυλία άνοιξαν λίγο μετά τις 22.00 οι Blind Pilot. Οι αξιόλογοι Αμερικανοί μας κράτησαν συντροφιά για ένα περίπου μισάωρο με τις folk μελωδίες τους. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε προσωπικά η γυναίκα της μπάντας, η Kati Claborn, με το banjo και το mountain dulcimer της. Αλλά, διάολε, είναι κάτι που συμβαίνει συνέχεια στις συναυλίες: Όσο καλό κι αν είναι το support, πάντα ανυπομονείς για το κυρίως πιάτο. Και συχνά υποτιμάς την προσπάθειά του… (Εξαιρούνται φυσικά περιπτώσεις, όπως των Muse ή των Snow Patrol στους U2).
 

 
Και στις 23.00+ ήρθε το κυρίως πιάτο. O Joey, είναι απλά χαρισματικός στην επικοινωνία του με τον κόσμο, ενώ ο John η «ήρεμη» δύναμη της μπάντας. Αλλά και οι υπόλοιποι δεν υστέρησαν. Εξαιρετική χημεία και διακριτοί ρόλοι που λειτούργησαν παραδειγματικά. Νομίζω πως είναι περιττό να αναλύσει κανείς την setlist ενός live, αλλά θα πρέπει να δηλώσω πως μου άρεσε που κράτησαν τα βαριά τους χαρτιά για το τέλος. Ενδεικτικό είναι πως το πρώτο από τα τρία «κλεισίματα» τους (!) έγινε με το Crystal Frontier, ενώ το Stray έπαιξε περίπου στη μέση.
 
Για δύο (παρά κάτι) ώρες ο κόσμος ευχαριστήθηκε. Αλήθεια σας λέω. Χόρεψε, τραγούδησε, φώναξε, χαμογέλασε, χειροκρότησε. Ειδικά εκεί, που ο Joey δήλωσε την υποστήριξή τους «στον ελληνικό λαό, στους έλληνες εργάτες, στους φοιτητές». Και ο κόσμος ανταπέδωσε. Όχι μόνο εκεί, αλλά και στο τέλος, με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. 

 
Άντε, και του χρόνου!

 
ΥΓ. Οι μουσικές των Calexico θα μπορούσαν να επενδύσουν κάλλιστα ταινίες του Tarantino. Είμαι σίγουρος, όμως, πως ο Χαϊζενμπεργκ ακούει Calexico, όταν μαγειρεύει στο Albuquerque…

 
Του Χάρη Δ. Ραϊτσίνη